Læknisferð
Ég fór til læknis í gær til að fá mína árlegu ofnæmissprautu. Nú þegar vorið er að koma, fylgir því miður frjókornaofni þannig að ég er með endalaust “kvef”. Ég fann að núna eftir hlýindin síðustu daga þá var ofnæmið farið að verða ansi slæmt, þó svo að ég sé að taka pillur og augndropa, þannig að ég pantaði mér tíma og fékk tíma hjá einhverjum læknanema sem er tímabundið á staðnum.
Ég mætti á svæðið og var vísað inn á stofu af læknanemanum (sem ég svo komst að, að væri 28 ára!). “Já þú ætlar semsagt að fá svona ofnæmissprautu”, “já endilega” sagði ég. Hann varð pínu vandræðalegur og svona hálf afsakandi benti hann svona á hliðina á rassinum og sagði “eh..já…ég sprauta venjulega þarna“. Ég sagði bara jájá! svolítið hressilega svo hann færi nú ekki alveg í kleinu strákgreyið. Svo settumst við niður og ég spurði hann “getur verið að það sé fólk sem þurfi að fá þessa sprautu oftar en einu sinni á ári?” (af því að mér skildist það af hjúkkunni þegar ég hringdi að þau vildu ekki gefa fólki þessa sprautu oft og því væri beðið eins lengi og hægt væri með að gefa hana). Hann var eitthvað að gramsa í skúffunni að leita að sprautu og nál, leit svo upp og sagði “ha, ég veit það ekki, ég sprauta bara fólk“. Ég átti pínu bágt með mig en náði að halda aftur að mér að fara að hlæja. Hann hélt áfram að róta með nálarnar og var kominn með tvær eða þrjár mismunandi stærðir en var alveg miður sín yfir því hvað þær voru stórar. “Þetta eru algjörar hrossanálar!!“. Mér fannst ég verða að róa hann svo ég sagði “já ég hlýt nú að lifa þetta af, ég finn örugglega ekkert fyrir þessu” en varð samt pínu “ó ó, afhverju sagði ég að það væri í lagi að fara til læknanema!!”
“Já en þær eru samt alveg rosalega stórar!” sagði hann aftur og ég bara kyngdi og ákvað að bara brosa pínu nervust til hans, svona til að telja kjark í hann…eheee! Svo stóð hann upp og horfði á mig, þannig að ég ákvað að standa upp og bara kippa niður buxunum öðru megin svo færi nú ekki að vandræðast með að biðja mig um að taka buxurnar niður. Hann fór að ýta allsstaðar á mjaðmabeinið og ég hugsaði með mér “ekki ætlar hann að sprauta þessu inn í liðinn hjá mér!!” en svo sagði hann “ég ætla að sprauta hér!” og ýtti fast rétt fyrir neðan mjaðmabeinið. Ég sagði bara “allt í góðu!” og hann taldi niður í stunguna. Eitt augnablik hugsaði ég “ÁÁÁ þetta verður sárt!!!” og fór í smá paník en ákvað að bíta það í mig og reyna að vera hugrökk. Svo kom stungan…og ég fann varla fyrir henni, svo ég segi “iss þetta var nú ekki neitt, ég hef nú lent í verra en þessu”, svona til að láta honum líða betur. Þá segir hann “já þegar þú eignaðist barn??” “Huh!?!?!! Neinei! þegar það var rifin af mér nögl og deyfingin virkaði ekki”
Svo spjölluðum við aðeins saman, ég þakkaði fyrir mig og keyrði heim á leið….
